Vandaag de dag

Ik kan nog altijd naar de moestuin gaan en verse groenten oogsten, maar nu is het bijna gedaan. De rest van het groen is voor de kippen, want die hebben het niet comfortabel met deze natte winter, en die mogen dus best eens verwend worden.
Als het dinsdag wat beter en warmer weer is, zoals beloofd werd in het weerbericht, ga ik één en ander opkuisen in de groentetuin. Mijn nieuwe moestuinplanner en tevens tuinagenda ligt al klaar, en net als verleden jaar zullen we maand na maand de goeie tips van Wim Lybaert proberen af te werken. Er staan nog een paar frambozenstruiken te wachten om te verplanten, en dat mag nu in januari.

Er kan al wel kalk gestrooid worden, al denk ik niet dat de grond teveel last zal gehad hebben van de afgevallen bladeren die de grond verzuren. Misschien wel van de dennennaalden. Met bemesten ga ik nog wat wachten.
Het terras ligt er ook triestig bij, en daar ga ik deze week  wat proberen aan te doen, zodat de eerste voorjaarsbloemen tot hun recht kunnen komen.
En zo stilaan werken we ons naar de lente toe, al kan het in februari nog heel flink winteren, dus niet te overmoedig worden en de jeukende handjes nog wat laten rusten.

Vandaag de dag

Veel mensen zijn tegenwoordig alleenstaand, veel meer dan vroeger heb ik de indruk. Vooral jonge veertigers, lijkt me.
David is ook al  éénenveertig en gaat pas dit jaar trouwen. Bij hem is het voor de eerste keer, maar veel van die veertigers hebben al twee of meer relaties achter de rug, en houden het daarna voor bekeken. En dan zie je vaak dat ze rond hun vijftigste toch maar weer eens de stap wagen, en dan meestal voorgoed.(Dit kaartje hebben Audrey en David zelf ontworpen. De foto is genomen in Terlanenveld te Overijse, waar hij haar een paar maanden ter voren ten huwelijk had gevraagd.)

Maar wat mij nog meer opvalt aan die veertigers, is dat ze gedurende die tien jaar dat ze alleen door het leven trekken, een tweede puberteit lijken te beleven, en nog alleen maar plezier willen maken, en alleen met zichzelf willen bezig zijn.
Wat zijn die mannen en vrouwen dan tekort gekomen in hun jeugd, of wat hebben zij gemist in hun relaties? Of zijn zij teveel individu of te egoïstisch om te investeren in anderen, in een gezin en eventueel kinderen?
Maar dan zien je uiteindelijk toch wel weer, dat ook die alles-kan-en-alles-mag houding, en de ik-ben-wie-ik-ben mentaliteit, niet de nodige voldoening geeft, en dat ze wel weer wat meer zin aan hun leven willen geven.
Misschien is onze maatschappij ook te veeleisend voor die jonge gezinnen, is de druk te hoog, te weinig tijd voor wat anders dan dat eeuwige “moeten”, ofwel zijn we klaar voor een ander soort relaties, waarin we creatiever en meer zelfbeslissend kunnen zijn, met veel meer keuzemogelijkheden…
Ik hoop in elk geval dat het Audrey en David anders vergaat, en ze die midlifecrisis niet nodig hebben om hun leven en liefde verrassend, creatief en zinvol te houden. De lat niet te hoog leggen voor jezelf en de andere, en van de eerste dag tot de laatste jezelf blijven, lijkt mij de grootste uitdaging in een relatie.
Op hoop van zege dan maar, Audrey en David!(Op de Gentse feesten in 2017)

Vandaag de dag

Ik schrijf hier geen literatuur, en waarschijnlijk staan er ook veel schrijffouten tussen en verkeerde “zinbouwsels”, maar dat is allemaal niet echt belangrijk, al kan ik wel rooie kaken krijgen van een dt-fout. Zolang iedereen begrijpt wat ik schrijf, ben ik al lang content.

Een mens leeft maar één keer, en je ganse leven hetzelfde doen, dan mis je wel erg veel. Dus vandaag heb ik mijn brei- en haakboeken naar de kelder gedaan, en de komende tien jaar, als ik die nog mag beleven, gaan we schrijven.
David is bezig met mijn nieuwe laptop in orde te zetten, en ik leer elke dag nog bij hoe ik mijn blog zelf kan beheren.

Soms voel ik mij zo een heel klein beetje een bescheiden da Vinci, een beetje van alle markten thuis. Ik heb heel veel gelezen, mij verdiept in psychologie en filosofie, geschilderd, zelfs model gestaan, gekantklost (modern), zelfs naar de academie in Leuven hiervoor geweest, ook een jaar kunstgeschiedenis gevolgd, hier thuis creatieve namiddagen georganiseerd voor mensen die graag wat handwerk deden, en ondertussen nog veel vrijwilligerswerk, onder andere in het rusthuis en voor Slachtofferhulp. En nu dan tuinieren en schrijven, gelijk verdeeld over de seizoenen.
Mijn zoon zei gisteren dat ik wel een puber lijk. Een overjaarse dan! Nu mijn puberteit mogen beleven, is een rechtvaardige compensatie voor wat in mijn jeugd niet kon, dus ik geniet ervan zolang ik kan. “Bezige bij”, noemden mijn leraars mij destijds, en blijkbaar is dat zo gebleven.

 

Tijd

“Waar is de tijd?”
Tijd is waar hij moet zijn.

Zowel verleden als toekomst
hebben hun rechten,
veel meer woorden
moeten daar niet aan gewijd worden.

En nostalgie of verlangen
zal tijd niet beïnvloeden.

Tijd is verglijdend
en niet vast te houden,
leg je daar nu maar alvast
nederig bij neer.

Micheline Baetens – 20.1.2018

Vandaag de dag

Gisteren een mooi compliment gekregen van een jonge vriend: “Jij praat en schrijft als een twintiger.”
Op een gegeven moment stop je met worden, dan ben je het, en blijf je het. Bij mij moet dat zo ongeveer rond mijn zestiende geweest zijn, en sindsdien ben ik geloof ik niet veel meer veranderd. Misschien af en toe nog eens serieus afgedwaald, maar nu zit ik voorgoed en hopelijk tot het einde, op het juiste spoor. (Ik woon niet voor niks aan den trein!)
Ik schrijf tegenwoordig het ene gedicht na het andere. Ik begin mezelf ook grappiger te vinden, en zorgelozer, maar wel nog altijd met genoeg verlangens en twijfels om wakker van te liggen.

Mijn antidepressiva zijn weer voor de zoveelste keer, bijna volledig afgebouwd. Het lukt aardig, buiten de nachtmerries en een gevoel van elektriciteit in mijn hoofd. Maandag nog eens naar de dokter bellen, om nog maar eens de dosis te mogen verlagen.
Misschien is het inderdaad zo dat creatieve mensen genoeg miserie moeten gekend hebben om creatief te kunnen zijn. In elk geval het werpt tegenwoordig zijn vruchten af, en dat zonder aan de drugs en de drank te zitten!
En diezelfde vriend vroeg: “Waar heb jij dan zo goed leren schrijven als je maar tot vijftien jaar naar school geweest bent?” Lezen, lezen, en nog eens lezen!!!
En ja sommige mensen hebben gevoel voor muziek, anderen voor taal, en nog anderen voor dans… En dat had ook gekund!

Hoogmoed

Geen water of vuur,
sneeuw of ijs,
tijd of duur,
rust of onrust,
warm of koel
diep of oppervlakkig,
sterk of laf,
veel of weinig,
helder of troebel,…

Maar hoogmoed, en denken
dat je iemand moet zijn,
die graven een put voor jou.

Micheline Baetens – 19.01.2018

Wees zuinig op jezelf

Wees zuinig op jezelf,
kijk uit voor parasieten
en gulzige allesvreters.

Pasop voor manipulators,
valse kunst, hoge woorden
en goudzoekers.

Mijd grootheidswaan
toegedekte putten
en de glans van schone schijn.

Want als onsterfelijkheid bestaat
zal het niet hiervoor zijn,
maar enkel voor het onbaatzuchtige.

Micheline Baetens – 19.01.2018

Vandaag de dag

Ieder kind zou net als in onderstaand liedje van Alexandre Poulain een magisch potlood moeten krijgen van zijn leerkrachten. En ik heb het geluk gehad dat ik het gekregen hebben van mijn leerkrachten, vooral van twee van hen Mevrouw Irène Dubrunfaut en van Mijnheer Louis Dewilder. Zelfs na mijn schooltijd zijn ze mij blijven volgen. En ik hen.
http://dorpsraad-eizer.be/onewebmedia/eizerWijzer_sept2017_LR.pdf
Ik had zoveel respect voor hen, dat ik het nooit over mijn tong kreeg om hen bij de voornaam aan te spreken, en zijn altijd mijn mentors gebleven waar ik het grootste respect voor had en nog heb.
Zopas heb ik nog een paar kaartjes teruggevonden van hen, waarin zij mij feliciteerden met een bundel “De bolster afgelegd” waarin drie van mijn gedichten waren verschenen. De kaartjes zijn van het jaar 1996. Louis Dewilder was toen Schepen in Overijse, Mevrouw Dubrunfaut verbleef in Bulskamp bij Veurne, waar haar man  de kunstenaar Edmond Dubrunfaut een atelier had. Het jaar dat ik ging trouwen (1968) ben ik er nog mogen twee weken op vakantie mogen gaan.
https://www.facebook.com/Edmond-Dubrunfaut-1723318517973710/
Ik wens ieder kind leerkrachten als Mevrouw Dubrunfaut en Mijnheer Dewilder, want zonder het magisch potlood dat ik van hen gekregen heb, was ik nu niet aan het schrijven geweest. https://www.youtube.com/watch?v=5ZU2m1CHRbc&feature=share

 

Vandaag de dag

Vanmorgen rond half acht plots wakker geschrokken en samen met mijn katten vliegensvlug uit bed gesprongen (allee, ik iets minder snel) door een fel licht dat in mijn slaapkamer scheen, en telkens ik mannekes in fluoriderende pakjes over mijn erf zie stappen, slaat de schrik mij rond het hart, uit angst dat Infrabel – ge weet wel die brokkenmakers van het spoor – hier weer massaal geland zijn.
Zoals ik al geschreven heb, zijn hier in de Vosdelle en dus aan het treinstation van Hoeilaart, tussen 2011 en 2015 heel ingrijpende spoorwegwerken gebeurd, die heel wat vernielingen en andere miserie hebben teweeg gebracht voor de buurtbewoners. Maar gelukkig het was Infrabel niet, maar VolkerWessels Telecom, een onderaannemer van Telenet.
Gisteren had ik namelijk een brief gekregen om mij te verwittigen dat men de week van 22/1/2018 tot 26/1/2018 met graafwerken zou starten ter hoogte van mijn  huis, en dat er kans zou zijn op hinder en ik dus mijn voorzorgen moest nemen en daar dus de komende week rekening moest mee houden.
Het zijn toch krakken nietwaar die aannemers, ofwel komen ze veel te laat, ofwel veel te vroeg, ofwel helemaal niet. Wel, deze keer was het dus veel te vroeg.
Voorzorgen heb ik dus niet moeten nemen en om elf uur lag de kabel van Telenet netjes onder het voetpad, was het voetpad terug hersteld, hadden ze ook hun rommel opvallend zichtbaar achtergelaten en gratis een stuk gazon omgeploegd.
Zou kennen we die mannen weer, er altijd voor zorgend dat hun doortocht nooit ongemerkt voorbijgaat en dat er altijd genoeg herstelwerk voor mij overschiet, zodat ik fit en gezond blijf. Merci mannen!