Vandaag de dag 22.02.2018 (2)

Ik heb een gedichtenbundel met oude liefdesgedichten op de kop kunnen tikken. Alle gedichten behalve twee zijn geschreven door mannen. Toch wel opvallend, maar misschien normaal in die tijd, wie weet.
En de eerste dagen van de lente is het viooltjestijd, één van mijn lievelingsbloemen, maar dan wel het wilde viooltje, en gelukkig is mijn tuin ervan vergeven. Ze stonden hier in de vroegere bermen van de spoorweg, en ik heb ze gelukkig kunnen redden van de ondergang.

HET VIOOLTJE
Als ’t viooltje in ’t lindelommer
’t Geurig vijftal openplooit,
Mag het vrij zich schoner roemen
Dan de rijkstgekleurde bloemen,
Waar zich woud en dal mee tooit.

Vriendelijk gloort zijn gloeiend purper,
Knikkende van morgendauw, –
Van zo’n droppel overtogen,
Blonken me eens twee dierbare ogen
Van nog liefelijker blauw!

’t Zonlicht doet de dauwdrop drogen
Eer de morgen middag wordt, –
Ach, de traan der afscheidsrouwe
Blonk in ’t oog der ongetrouwe
Ook zo lieflijk, ook zo kort.

Nicolaas Beets ( 1814-1903)

Vandaag de dag 22.02.2018

Sinds al die tijd dat ik alleen leef, begin ik meer en meer te beseffen dat de liefde niet goed verdeeld is in de wereld: zij die er ontvangen, willen er geen, en zijn die er willen, vinden er geen. Wat een dwaze, onhandige mensheid, die zoiets voor elkaar krijgt!
Misschien moeten we dus de liefde heruitvinden. In elk geval zoals het er nu aan toegaat, werken de meeste relatievormen niet.
Of is het de mens zelf die niet geschikt is voor de liefde, zijn we misschien niet “geschoold” genoeg, en zijn we er misschien niet voldoende op voorbereid? En hoe gaan we dat dan anders aanpakken? Een vak van maken in de scholen, wat meer investeren in onze gevoelens, in plaats van in ons verstand, of is het juist het verstand dat ontbreekt?
Ik weet het niet. Misschien zijn er mensen die het wel weten, psychiaters, filosofen, wetenschappers… en al wie hierover zo goed kan praten, en er boeken over schrijft. Of zijn het eerder de kunstenaars, de schrijvers, de dichters, die ons de liefde beter kunnen doen begrijpen?
In elk geval mij maakt het ongelukkig, dat de nood aan liefde zo groot is. Dit is ook een vorm van armoede, een gebrek, een handicap, en een verdomd trieste zaak, waar dringend iets moet aan gebeuren.
Een betere verbinding maken met elkaar, zoals we verbinding maken met internet over de hele wereld, misschien moeten we daar in de eerste plaats wat meer werk van maken, eerst kijken of dat wel helemaal in orde is, en er geen draadjes zomaar los bijhangen, waar we geen benul van hebben waar die moeten voor dienen. Waarschijnlijk moeten we daar eerst wat meer tijd in steken, voor we aan het grote werk,  dat een relatie toch is, beginnen.
Maar eigenlijk weet ik het ook niet echt. Ik enige wat ik weet, is wat ik zelf verlang van een relatie, en vermits ik dus nu al zeven jaar alleen leef, lijk ik er ook niet echt veel van te bakken, en zal ik mij nog lang heel veel vragen mogen stellen.
Gelukkig heb ik al wel verbinding met internet, en kan ik mijn vragen dus ook aan de wereld  laten lezen, en wie weet, is er ergens één of andere knappe slimmerik nog wakker, die mij straks met heel veel liefde alle antwoorden op een gouden schaaltje komt brengen.

Vandaag de dag 21.02.2018 (2)

Ik beken, ik hou van jongere mannen, een beetje jonger, en ja zelfs, veel jonger. Ze doen mij lachen, ze doen mij dromen, ze doen mij leven. Ze zijn open, ze zijn geestig, en ze zijn speels.
Zelden kom ik mannen van mijn leeftijd tegen die diezelfde levenslust uitstralen, en waarmee je dezelfde interessante, gevoelige, geestige gesprekken kan voeren.
Net als Edith Piaf destijds eis ik het recht op om te houden van wie ik wil en wanneer ik wil. Zij zong er een liedje over, ik zal er gedichten over schrijven en jammer voor degene die dit moeten afkeuren, ze verliezen hun tijd.
Ik heb mij trouwens altijd beter verstaan met die jonge gasten, dan met de gevestigde waarden, ook als ik ging werken. Het is dus niet nieuw en zal waarschijnlijk met mijn karakter en mentaliteit te maken hebben.
Dus best niets achter zoeken, en zeker niets buitengewoons, er zijn immers ook volwassenen die van tekenfilms houden, treintjes en soldaatjes, waarschijnlijk zijn ook die nog ergens jong van hart…
Maar om terug te komen op Piaf, wat een dramatisch, maar vol leven. Sommige mensen hebben op hun twintigste meer geleefd, dan anderen op hun tachtigste!
In 1962 huwde Edith met een twintig jaar jongere man, en uit protest, omdat iedereen zei hij alleen uit was op haar geld zong ze dit lied:

https://www.youtube.com/watch?v=yiwQBs6q3-c&feature=share

Qu’ils se lèvent ou qu’ils meurent
Ces soleils rouges ou gris
Et que tournent les heures
Et que passe la vie
A la face des hommes
Au mépris de leurs lois
Jamais rien ni personne
M’empêchera d’aimer.
J’en ai le droit d’aimer
J’en ai le droit
A la face des hommes
Au mépris de leurs lois
Jamais rien ni personne
M’empêchera d’aimer.A souhaiter des noces
Comme celles des gosses
En âge de l’amour
Je l’ai voulu ce droit!
Par des matins d’ivresse
Et des nuits de détresse,
Luttant pour cet amour,
Je l’ai conquis ce droit!
Par la peur de tout perdre
Au risque de me perdre
Pour que vive l’amour
Je l’ai payé ce droit!Bien que le temps n’efface
Ni les deuils ni les joies
Quoi qu’on dise ou qu’on fasse
Tant que mon coeur battra
Quelle que soit la couronne
Les épines ou la croix
Jamais rien ni personne
M’empêchera d’aimer…
J’en ai le droit d’aimer
J’en ai le droit…
A la face des hommes,
Au mépris de leurs lois,
Jamais rien ni personne
M’empêchera d’aimer…
De t’aimer…
D’être aimée…
D’être aimée…

https://nl.wikipedia.org/wiki/Édith_Piaf
https://en.wikipedia.org/wiki/Theophanis_Lamboukas

Ze zijn maar een goed jaar gehuwd geweest, maar is het niet zo, dat schone liedjes nooit lang duren. Jammer, dus genieten maar, en alle vooroordelen en jaloerse blikken overboord gooien.
Er voor gaan als je voelt dat het de moeite waard is! Je leeft tenslotte maar één keer, en hemel en hel bestaan enkel hier op aarde. Al je dus de hemel eventjes hier kan beleven, laat je dan vooral niet tegen houden, niemand zal er beter voor kunnen zorgen dan jijzelf. Doen dus!!!

Vandaag de dag 21.02.2018

Dit gedicht vertelt ons dat er enkel een datum moet op eten dat zou kunnen bederven, maar nooit op mensen, en al zeker nooit op vrouwen, of ze nu 40 of 80 zijn. Bedankt, Herman, zo is het!

MEISJE

Jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? Vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. Zoals poëzie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? Heb je me gezien?

O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
Waar is de tijd? Hier is de tijd.

Herman de Coninck

Hier is de tijd, inderdaad hier is de tijd, en hoe je je voelt bepaalt wie je bent, en niet je leeftijd of je uitzicht.

Vandaag de dag 20.02.2018

De GEN- werken aan de spoorweg zijn sinds gisteren terug begonnen.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Gewestelijk_ExpresNet
De eerste lange fase was van 2011 tot 2015, en we hebben hier afgezien in de Vosdelle, vooral zij, die net als ik aan het station van Hoeilaart woonden en nog wonen. En ik had de ereplaats gekregen.Op een gegeven moment kon ik hier niet meer weg, en het heeft zeker maanden geduurd, voordat de mensen die hier bij mij moesten zijn, niet meer tot aan de deur geraakten.Ik organiseerde hier thuis destijds creatieve namiddag voor dames met tijd en zin in handwerk, maar ik heb alles moet stopzetten. Op den duur zit een mens helemaal geïsoleerd, met enkel lelijkheid en vuiligheid om zich heen.
De tuin werd vernield, en heb hem daarna op eigen kosten en zelf terug moeten herstellen. Nu staat hij vol jonge planten en boompjes van twee jaar oud en ik hoop dat er niet meer aangekomen wordt.Dit keer is het niet Infrabel die hier de werken uitvoert, maar de BAM, die al die grote infrastructuurwerken uitvoert, onder andere ook in Antwerpen naar het schijnt. In elk geval ik hoop dat deze onderaannemer wat empathieser is en wat meer rekening houdt met het feit dat hier ook mensen wonen.

http://www.bamnv.be/

https://www.wegenbouw.be/nieuws/5635/cei-de-meyer-en-betonac-samengevoegd-tot-bam-contractors

Onze schepen van openbare werken, Marc Vanderlinden, heeft in elk geval beloofd de werken nauwkeurig op te volgen, en we hebben misschien geluk, want het zijn dit jaar in oktober ook verkiezingen…

Geloof mij

Geloof mij
nu maar,
het leven
is een sprookje
op elke leeftijd,
ook zij
die minder
jong zijn,
beleven
bijzondere
en ongewone
momenten
die niemand
wil geloven,
en als je
niet langer
op de schijn
afgaat,
zal je zien
dat elke meisje
en elke jongen
ook hier en daar
een grijs haartje
heeft.

Micheline Baetens – 20.02.2018

Vandaag de dag 19.02.2018

Herman de Coninck weer opengeslagen vanmorgen, en hier komt een gedicht dat ik herken.
Eerst zet je een foto van je liefste overledene groot en vol aanwezig elke dag voor je neus, later verhuisd die kleiner en bescheidener naar de vitrinekast waar ook de urne staat.
Ik vermoed dat Herman dit gedicht schreef een jaar na het overlijden van mijn eerste vrouw…

Ars Poëtica

‘Er is niet veel nodig om te wonen.
Iemand die hier zegt tegen het onmetelijke.
En een medaillon op de schouw,
een pasfotootje. Zo klein
is het onvergetelijke.’ Einde citaat.

Wat er oorspronkelijk stond, zo groot
is het onvergetelijke, heb ik veranderd
in zo klein. Daar heb ik een jaar over gedaan.
Het is hard zwijgen, een gedicht:

grafsteen die luistert naar wat erin is gegrift.
Letters die luisteren tot ze vol regen staan.

Herman de Coninck

Ik vind het nog altijd onnatuurlijk om mijn man zijn naam te zeggen, vooral als ik met mensen praat die hem nooit gekend hebben, ik vind dat te intiem, daarom zeg ik altijd “mijn man” als ik over hem praat.
Hier staat de urne inderdaad in de vitrinekast. Een tijdje na zijn overlijden heb ik die door de begrafenisondernemer laten weghalen op het kerkhof, een gepastere en mooiere urne gekocht en nu staat ze hier waar hij thuishoort, in plaats van op dat koude kerkhof. En dat geeft een goed gevoel, vanzelfsprekender en geborgener.